در حالی که ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن پس از ۲۶۰ روز بیسابقه در دریا - بدون توقف در هیچ بندری - سرانجام به خانه بازمیگردد و خدمهاش گزارشهایی از اقدام به خودکشی با پرت شدن به دریا داشتهاند، دونالد ترامپ در کاخسفید مشغول کار دیگری است؛ بازطراحی ظاهر ناوهای هواپیمابر به سلیقه شخصی خودش.
نه استراتژی نظامی، نه تهدیدات چین، نه جنگ ایران و نه حتی وضعیت عجیب خدمه ناوهای آمریکایی، هیچکدام به اندازه «ظاهر» کشتیها برای رئیسجمهور آمریکا اهمیت ندارد. او میخواهد ناوهای قرن بیستویکم، شبیه نمونههای جنگ جهانی دوم باشند. او میخواهد منجنیقهای بخارِ ۷۰ سال پیش، جایگزین سیستمهای الکترومغناطیسی مدرن شوند و مهمتر از همه، او اصرار دارد نام خودش روی ۲۵ ناو جنگی غولپیکر نقش ببندد؛ پروژهای که هزینهاش به ۴۵۵ میلیارد دلار میرسد.
پولتیکو نوشته این فقط یک برنامه نظامی نیست، این یک پروژه خودشیفتگی در مقیاسی است که تاریخ آمریکا به خود ندیده، همانطور که سناتور چاک شومر گفته: «دونالد ترامپ ترجیح میدهد به جای تغذیه مردم آمریکا، با صرف ۲۷۵ میلیارد دلار، اسم خودش را روی ۱۵ ناو جنگی بگذارد».
«ناوگان طلایی» یا پروژه شخصی
در دسامبر ۲۰۲۵، ترامپ از طرح «ناوگان طلایی» رونمایی کرد. قرار است ۲۰ تا ۲۵ ناو جنگی جدید از «کلاس ترامپ» ساخته شوند. وزن هر کدام ۳۰ تا ۴۰ هزار تن خواهد بود، بزرگتر از بسیاری از ناوهای هواپیمابر فعلی.
اما هزینهها؟ براساس برآورد دفتر بودجه کنگره، اگر ۱۵ فروند ساخته شوند، هزینه کل به ۲۷۵میلیارد دلار میرسد. اگر تعداد به ۲۵ فروند برسد، این رقم به ۴۵۵ میلیارد دلار افزایش مییابد. هزینه ساخت نخستین ناو، یواساس «دیفاینت» حدود ۲۳.۴ میلیارد دلار برآورد شده و این فقط برای یک کشتی است.
نکته جالبتر، دخالت مستقیم ترامپ در طراحی ظاهری این کشتیهاست. او با صراحت اعلام کرده «فردی بسیار زیباییشناس است» و شخصاً بر طراحی نظارت خواهد کرد تا این کشتیها «زیباترین کشتیهای جنگی جهان» شوند. به عبارت دیگر، ۴۵۵میلیارد دلار از پول مالیاتدهندگان آمریکایی صرف خوشآمدن سلیقه شخصی رئیسجمهور میشود.
سناتور شومر این پروژه را «پروژه وانیت» خوانده است؛ پروژهای که فقط برای ارضای خودشیفتگی یک نفر طراحی شده است.
جنگ جهانی دوم در قرن بیست و یکم
اما انگار «ناوگان طلایی» کافی نبوده است، چراکه ترامپ دستور داده ناوهای هواپیمابر کلاس فورد - پیشرفتهترین ناوهای تاریخ آمریکا - بازطراحی شوند. به چه شکل؟ براساس گزارش واشنگتنپست به نقل از هفت مقام فعلی و سابق آمریکایی، نیروی دریایی در حال بررسی انتقال «جزیره» (برج فرماندهی) این ناوها از قسمت عقب به سمت جلوتر است. چرا؟ چون ترامپ از ظاهر ناوهای جدید راضی نیست. او میخواهد برج فرماندهی در میانه ناو قرار بگیرد؛ دقیقاً مثل ناوهای جنگ جهانی دوم.
یک مقام ارشد سابق آمریکایی فاش کرده این ایده برای نخستین بار در دوره نخست ریاستجمهوری ترامپ مطرح شد. مطالعهای که در آن زمان انجام شد نشان داد انتقال جزیره میلیاردها دلار هزینه بازطراحی در پی خواهد داشت و برنامه ساخت ناوها را بهطور قابلتوجهی به تأخیر میاندازد. نتیجه آن مطالعه؟ «هزینه و زمانی که برای انجام چنین کاری لازم است، فوقالعاده زیاد خواهد بود».
منجنیقهای بخار در برابر الکترومغناطیس
پنجشنبه هفته گذشته، ترامپ یک یادداشت امنیت ملی صادر کرد و به نیروی دریایی دستور داد در ناوهای آینده، به جای سیستمهای الکترومغناطیسی پیشرفته، از منجنیقهای بخار قدیمی استفاده کند.
این فناوری، همان فناوریای است که بیش از ۲۰ سال است نیروی دریایی از آن استفاده نکرده است. به عبارت ساده، ترامپ میخواهد فناوریای را که منسوخ شده، صنعتش از بین رفته و جای خود را به فناوری بسیار پیشرفتهتر داده، دوباره زنده کند و این کار را با هزینهای گزاف انجام دهد.
ناوگانی که در حال فروپاشی است
در پسزمینه همه این تصمیمات دیوانهوار، گزارشهای مختلف نشان میدهد نیروی دریایی آمریکا در بحران قرار دارد. ناو آبراهام لینکلن با ۲۶۰ روز حضور بیوقفه در دریا، رکورد طولانیترین مأموریت بدون توقف در بندر را شکست. خدمهاش «نزدیک به شکستن» هستند و گزارشهایی از تلاش برخی از آنها برای پرت خود در دریا منتشر شده است. خانوادههای خدمه نگراناند و قانونگذاران نگران سلامت ناوگان و ملوانان هستند.
ناو جرالد آر.فورد نیز پیشتر یک مأموریت ۱۱ ماهه را تحمل کرد که در میِ سال جاری به پایان رسید و در طول آن با مشکلاتی مانند گرفتگی توالتها و آتشسوزی در رختشویخانه دستوپنجه نرم میکرد.
در چنین شرایطی، ترامپ وقتی از او میپرسند آیا مأموریت لینکلن طولانی شده، پاسخ میدهد: «نه، نه، نه. به هیچ وجه به اندازه کافی طولانی نبوده».
یک مقام آمریکایی گفته است: «ما کشتیهایی داریم که در خاورمیانه و کارائیب تا مرز توان خود پیش میروند و پایانی برای آن دیده نمیشود. نیروی دریایی واقعاً زیر آتش قرار گرفته است».
یک الگوی تکراری
این رفتار ترامپ -اصرار بر پروژههای پرهزینه و غیرضروری برای ارضای سلیقه شخصی - الگویی تکراری است؛ همانطور که در کاخ سفید، او اصرار داشت بال شرقی را تخریب کند تا یک سالن رقص ۴۰۰ میلیون دلاری بسازد و دادگاه تجدیدنظر فدرال بهتازگی دستور توقف آن را صادر کرده است؛ همانطور که در استخر بازتاب یادبود لینکلن، او اصرار داشت آب آن را به رنگ «آبی پرچم آمریکا» درآورد، پروژهای که هزینهاش سر به فلک کشیده و با اعتراض گسترده روبهرو شد و همانطور که حالا در نیروی دریایی، او اصرار دارد ظاهر ناوهای هواپیمابر را تغییر دهد، منجنیقهای بخار را برگرداند و ناوگان «طلایی» خود را با هزینهای معادل بودجه سالانه بسیاری از کشورها بسازد.
این یک الگوی رفتاری است: ترامپ به هیچکس و هیچچیز توجه نمیکند؛ نه به کارشناسان نظامی، نه به بودجه کشور، نه به وضعیت خدمه و نه حتی به قوانین. هر کاری که دلش بخواهد انجام میدهد، هزینهاش هر قدر باشد و عواقبش هرچه باشد.
۲۷۵ تا ۴۵۵ میلیارد دلار هزینه برای پروژهای که نیروی دریایی حتی سفارش آن را نداده است؛ میلیاردها دلار هزینه اضافی برای بازطراحی ناوهایی که از پیش در دست ساخت هستند؛ سالها تأخیر در برنامههای کشتیسازی؛ بازگشت به فناوریهای منسوخشدهای که صنعتش از بین رفته و همه اینها در حالی است که ناوهای موجود در دریا تا مرز فروپاشی پیش میروند و خدمهشان به خودکشی دست میزنند.
همه اینها برای چیست؟ برای اینکه نام ترامپ روی ۲۵ ناو جنگی نقش ببندد.
نظر شما